Betoging lage resolutie web 42

De plek van samenlevingsmakers en hobby in je lokaal cultuurbeleid

Enige tijd geleden stelde een starter op een cultuurdienst me deze vraag. “Wanneer behoort een organisatie eigenlijk tot cultuur?” Ze kreeg namelijk de indruk dat schepencolleges maar al te graag organisaties waar ze geen weg mee weten onder cultuur plaatsen. Tegelijk blijft heel wat initiatief dat sociaal-cultureel van aard is onderbelicht. Enkele richtingaanwijzers die je helpen navigeren. 

Cultuur doet denken aan het creëren en bewaren van diverse kunstvormen. Maar cultuur gaat evengoed over normen en waarden of rituelen en tradities die betekenis geven. Ons cultuurbeleid krijgt vorm dankzij instellingen zoals kunst- en erfgoedmusea, cultuurhuizen en bibliotheken, maar ook van onderuit: door mensen, groepen en verenigingen die zélf activiteiten organiseren en actie ondernemen. Omdat hun maatschappelijke waarde zo groot is, krijgen ze vaak een duwtje in de rug. Subsidiereglementen, vrijwilligersloketten en cultuurraden zijn daarvan zichtbare weerspiegelingen. Maar waar hoort de dartsclub thuis? Zijn postzegelverzamelaars of schakers cultuur? Ja, maar geen sociaal-cultureel volwassenenwerk. 

Wat is sociaal-cultureel volwassenenwerk precies?

Een snelle screentest om sociaal-cultureel volwassenenwerk te onderscheiden van bv. hulpverlening, hobbyclubs of commerciële instanties. 

- Gaat het om vrijwillige inzet door volwassenen, zonder winstmodel? 
- Is het gericht op brede impact en het versterken van de samenleving? 
- Is er minstens een duo van deze eigenschappen aanwezig: leerkansen, cultuurbeleving, maatschappelijke betrokkenheid en ontmoeting?
- Merk je een basishouding op die getuigt van kritische reflex, experiment en uitreiken naar andere groepen? 
- Is er ruimte voor participatie en inspraak van iedereen? 

Is het antwoord telkens ja? Veel kans dat we dan van sociaal-cultureel volwassenenwerk spreken (kortweg vaak sociaal-cultureel werk of scw genoemd). Sociaal-cultureel werk kan over veel verschillende thema’s gaan en richt zich op diverse doelgroepen: van het brede publiek tot de meest kwetsbaren. Wat ze delen, is hun aanpak: mensen samenbrengen, versterken en ondersteunen zodat zij zelf initiatief en verantwoordelijkheid kunnen opnemen in de samenleving. 
Een plaats waar mensen leren samenleven, samenwerken en handelen. Ter versterking van het individu, maar ook de samenleving als geheel.
-

Hoe manifesteert zich dat in de (boven)lokale context? 

Enkele toetsingsvragen 

- Zorgen ze mee voor een levendige dynamiek in je gemeente?
- Maken ze deel uit van een adviesraad? 
- Tel je hen mee bij het invullen van de lokale vrijetijdsmonitor?  

Sociaal-culturele praktijken komen en gaan. Sommige bestaan al decennia of vierden al een eeuw. Die staan vast al op je radar. Anderen piepen nog maar net aan de horizon. Vaak eerst lokaal -zelfs ondergronds-. Indien ambitieus groeien zij misschien door tot bovenlokaal niveau. Sommige initiatieven schoppen het na verloop van tijd tot Vlaams of zelfs internationaal niveau. We zien allemaal wel mensen om ons heen die zich samen inzetten om geregeld samen iets te doen. Een lezing, cursus, uitstap, een sociaal-artistiek project, kookavond, adviesgesprek, straatactie, een experiment, schrijven van memorandum, … Sociaal-cultureel werk in z’n prilste vorm is niet altijd makkelijk te vatten. Het verenigingsleven is namelijk in transitie. En ‘burgerinitiatief’ is trendy. In beide gevallen vertrekt het initiatief van burgers zelf. Ze zijn in beweging. Ze zijn tot veel bereid én ze doen ‘van alles’ wat overheid en ondernemingen (nog) niet opnemen. Daarom zijn kiemen van sociaal-cultureel werk voor lokale overheden niet altijd makkelijk te vatten. Ze ontglippen je bij het inventariseren, raadplegen of ondersteunen. Vanwege onbekend is onbemind. Maar ook omdat de klassieke support hen soms minder ligt. (Socius heeft ideeën om hen te laten floreren; ook Slim geregeld stuurt aan om openheid aan de dag te leggen qua ondersteuning). Wanneer een initiatief een zekere regelmaat vertoont, spreken we van een organisatie (dikwijls in de vorm van een feitelijke vereniging of vzw). Een veelheid aan verschillende praktijken en doelbewuste veranderingsprocessen, maakt sociaal-cultureel werk. Ontstaat er, van overheidswege, een faciliterend kader, dan komen we tot beleid. 

Terug naar de hamvraag. Valt elke vrijetijdsbesteding binnen de scope cultuur? 

Lokale besturen hebben veel vrijheid om zelf te bepalen welke verenigingen en initiatieven ze onder cultuur of sociaal-cultureel werk scharen. Die autonomie laat toe om eigen beleidsaccenten te leggen. Toch doe je er goed aan om zo helder mogelijk af te bakenen wat bv. sociaal-cultureel volwassenwerk is, wat amateurkunsten, of cultureel erfgoed, hobbyclubs, enz. Zo blijven beleidskeuzes, ondersteuningsmogelijkheden, subsidiestromen en monitoring, zowel intern als voor de betrokken organisaties, duidelijk. 'Sport en jeugd' zijn net zo goed afgebakende domeinen, al blijven er ook schemerzones bestaan. 

Onze suggesties 

- Neem de Vlaamse decreten als referentie. Wat Vlaams erkend is als scw lijkt logischerwijs ook lokaal z'n plek te verdienen. De criteria waaruit Vlaams blijkt dat een werking scw is, kan evengoed lokaal gelden. 
- Denk na over differentiering. Wie heeft wat nodig? Wie heeft waar baat bij? Laat je inspireren door ons stappenplan.  
- Niets is voor altijd. En niet alles is glashelder. Op de cross-verbindingen en in grijze zones zitten vaak interessante verrassingen. In die zin, loopt beleid vaak achter op de realiteit…
- Schotten zijn nodig om overzicht te houden en consequenties te duiden, maar denk ook na over wat gezamenlijk (dus transversaal) kan. 
- Twijfel? Ga dit gesprek dan aan met je IGS cultuur. 

Onze conclusie?! Sociaal-cultureel volwassenenwerk is een optelsom van vele factoren. Repetitief eenzelfde reeks activiteiten organiseren voor steeds dezelfde doelgroep volstaat niet. Er zijn ook straffere factoren nodig zoals: goesting in verandering, betrokkenheid van deelnemers, iets teweeg brengen in de maatschappij. Om die reden zijn dartsclubs, duivenmelkers, bloemschikkransjes, quizmasters, zelfhulpgroepen, volks/gezelschapspelgroepen… voor ons geen sociaal-cultureel volwassenenwerk. Wel cultuur. 
Een gemeente kiest wie of wat ze in meer of mindere mate ondersteunt. Want wat aandacht krijgt groeit en floreert.  Je kan die keuzes best bewust onderbouwen door hun bijdrage aan de maatschappij naar waarde te schatten. 

Ssst. Hier wordt gewerkt aan een nieuw decreet sociaal-cultureel volwassenenwerk. Voorziene start in 2031. 

Nood aan een verdiepend badje sociaal-cultureel werk of amateurkunsten? Raadpleeg onze portfolio. 
BART DEZE DOORVERWIJZING HIER OPNEMEN OF WEGLATEN???? 

Elke Verhaeghe Neem contact op met Elke