Betoging lage resolutie web 42

Danny Wildemeersch: "verwonderen als wapen"

Danny Wildemeersch is emeritus hoogleraar Sociale en Culturele Pedagogiek aan de KU Leuven. In 1992 was hij voorzitter van het project 'Nieuwe Uitdagingen voor het Sociaal-Cultureel Werk', een herdenken van de sector op een cruciaal scharniermoment. Met deze bijdrage kijkt hij, vierendertig jaar later, kritisch terug op die debatten en spoort hij het sociaal-cultureel werk aan om zijn vrije, kritische rol te blijven waarmaken.

Wat hebben neo-liberalisme, een verzuilde samenleving en de opmars van kunstmatige intelligentie met elkaar gemeen? Ze keren allemaal terug in deze boeiende terugblik van prof. em. Danny Wildemeersch op het project 'Nieuwe Uitdagingen' uit 1992.In 1992 stond het sociaal-cultureel werk op een keerpunt: de verzuiling kraakte, en twee toplui namen het op voor een andere toekomst. Walter Leirman pleitte voor een werksoort die het 'publieke forum' helpt bevolken. Dirk Van Damme stelde hardnekkige vragen over het aantoonbare maatschappelijk nut. Met plannen voor schaalvergroting en flexibelere subsidies die verrassend hedendaags aanvoelen. Wildemeersch zelf antwoordde destijds met een manifest tegen de 'verschoolste samenleving'. Vorming is geen overdracht van deelnemersuren, maar een onvoorspelbaar debat op het publieke forum.Vierendertig jaar later constateert Wildemeersch een nieuw scharniermoment. De democratie staat onder druk, extremisten winnen terrein, en de vraag dringt zich op: blijft de politiek de vrije, kritische rol van het sociaal-cultureel werk tolereren, of wil ze die beter 'in de hand houden'? Het antwoord van Wildemeersch is verrassend eenvoudig en radicaal tegelijk: begin niet bij kennisoverdracht, maar bij verwondering.

Hoe die verwondering uitgroeit tot een bron van democratisch verzet, lees je in het volledige artikel.