Jeroen Olyslaegers: "Verbinding moeten we zoeken"
Jeroen Olyslaegers is een Vlaamse auteur van romans en theaterteksten. Zijn maatschappelijk engagement werd in 2014 bekroond met de Arkprijs van het Vrije Woord. In 2016 brak hij door bij een breed publiek met de roman WIL, die werd vertaald en veelvuldig bekroond. In aanloop naar de besparingen op Cultuur, schreef hij een brief aan Vlaams minister-president Diependaele.
foto: Nikkie van Lierop
Socio-artistieke organisaties vormen in al hun diversiteit en eigenzinnigheid het samen beleven van een realiteit. Door technologie en een nooit ophoudende commercialisering van onze leefwereld hebben velen van ons zich terug getrokken achter een scherm. Het samen beleven neemt af, de atomisering neemt toe. Zonder veel ruchtbaarheid maken we de opbouw van een gehoorzaamheidscultuur mee die kritiek van zich laat afglijden en ons contact met elkaar afbouwt onder het mom van een collectieve bijdrage aan de cijfers van dit land. Elke organisatie die ons samenzijn versterkt in de publieke ruimte is nodig. We beleven vervreemding elke dag. Verbinding moeten we telkens weer zoeken.Al die organisaties die onder de Federatie vallen doen net dat: verbinding mogelijk maken rond een rijkdom aan thema’s. Onze overheid moet de ruggengraat blijven garanderen en niet alles prijs geven aan een zogenaamde rationalisering, een besparingsoefening die vaak en beschamend genoeg is aangedreven door ideologische overwegingen.
Vlaanderen is van ons allemaal en dat moet worden weergegeven in een bloeiend sociocultureel landschap waar iedereen, ook de mensen die uw gedacht niet delen, wordt verwelkomd en gesteund. De strijd tegen de vervreemding is fundamenteel, de zucht naar verbinding is dat ook. Wie over dat laatste woord lacherig doet verdringt het samen zijn van mensen dat dit leven zo fascinerend maakt en kijkt weg van de spiegel die we samen vormen.
