Afscheid van voorzitter Herman Lauwers
dinsdag 3 maart 2026
11 jaar gaf hij De Federatie richting en was hij een baken van strategische koelbloedigheid. Op 26 februari zwaaiden de lidorganisaties van De Federatie voorzitter Herman Lauwers uit. Met een staande ovatie, veel dank, respect, emoties én cupcakes.
Op Wascabi 2025 gaf hij een kanjer van een speech, statutair legde hij op 6 november zijn voorzitterschap neer, maar op een officieel dankwoord en feestje moest hij wachten tot vorige week.
Staande ovatie 1
Wie erbij was, weet het nog. Wascabi 2025 – waarvoor het Herman Teirlinckgebouw tijdelijk omgebouwd werd tot een arena. Een arena waarin die andere Herman zich toch zijn tante richtte en glansrijk uitlegde wat sociaal-cultureel werk is en niet is en waarom het zo verdomd belangrijk is voor onze samenleving. Hij kreeg een staande ovatie. Nagenieten kan hier.Staande ovatie 2
26 februari 2026. Een kleine 100 organisaties werken die dag samen aan ideeën en voorstellen, te midden hevige politieke turbulentie voor zowel sociaal-culturele als amateurkunstenorganisaties. Herman komt ietwat onwennig het Huis van het Nederlands binnen. Niet langer rechtstreeks betrokken bij discussies, maar blijvend geboeid en geëngageerd. “Zijn” organisaties wachten hem op. Met cava, cupcakes én een knappe bedankingsspeech van Dirk Verbist.
Enkele uittreksels uit de speech
Over de zoektocht naar een voorzitter, in 2014
“Kortom: we zochten een kruising tussen een diplomaat, een strateeg en een architect die met veel fingerspitzengefühl uit losse, bewegende blokjes mee een toekomstvisie kon bouwen.En toen... verkochten we jouw kandidatuur in september 2014 aan de leden. Ik heb de verslagen van de werkgroepen er nog eens op nagelezen. Er staat letterlijk: “Er werden geen bezwaren opgeworpen.”Vrienden, jullie weten: in de Vlaamse sociaal-culturele klei is dat het equivalent van een volksfeest met confetti en tromgeroffel. Geen. Bezwaren. Opgeworpen. De lat lag dus meteen... ergens in de stratosfeer.”
Over …Herman
“Je bewaakte buiten en binnen De Federatie de dialoog in een wereld die steeds meer polariseert. Actief pluralisme is voor jou geen filosofisch traktaat, maar een werkwoord. Je draaide niet rond de pot. Maar je bewaakte wel alle ingrediënten erin. Je liet niemand de smaak van het geheel verpesten.Omdat… je Herman bent.”
(...) "Je hoeft artikel 4, paragraaf 2 niet te citeren om ministers te doen begrijpen waar het echt om gaat. Jij brengt rust. Richting. Redelijkheid. Wij vroegen politieke feeling. We kregen strategische koelbloedigheid.”(...) "Je sprak niet in oneliners, maar in argumenten. Dat was geen zwakte, Herman. Dat was pure kracht.”(…) “Herman, Je was pas de tweede voorzitter in 25 jaar. Dat zegt iets over de hardnekkigheid van het virus. Maar het zegt vooral iets over vertrouwen.Over standvastigheid. Over iemand die niet alleen boven een organisatie staat, maar vooral er middenin.Je hoefde nooit op de voorgrond te treden om richting te geven.
Je hoefde nooit luid te zijn om duidelijk te zijn.
Je hoefde nooit dramatisch te doen om impact te hebben.En misschien is dat wel je grootste verdienste.Dat we vandaag niet alleen afscheid nemen van een voorzitter.Maar dankjewel zeggen aan iemand die mee het fundament heeft gelegd waarop wij verder bouwen.”
Je hoefde nooit luid te zijn om duidelijk te zijn.
Je hoefde nooit dramatisch te doen om impact te hebben.En misschien is dat wel je grootste verdienste.Dat we vandaag niet alleen afscheid nemen van een voorzitter.Maar dankjewel zeggen aan iemand die mee het fundament heeft gelegd waarop wij verder bouwen.”
Over de kampvuurautoriteit
“En dan de tweedaagsen met het team. “Van levensbelang,” zei je altijd. “Om goed te voelen en te begrijpen wat er leeft bij de medewerkers”. Maar wij wisten beter.Want wij zagen wanneer je écht opveerde. ’s Avonds. Dan verscheen de kampvuurautoriteit. De houtblokken moesten zó liggen. Het vuur moest zó worden aangestoken en opgepookt. En niet anders. Wij gunden het je. Eén moment per jaar absolute controle. Maar eigenlijk zat daar alles in.Een vuur maak je niet met brute kracht. Je maakt het met inzicht.Met geduld.
Met het juiste hout op het juiste moment.Dat is wat jij ruim tien jaar lang hebt gedaan. Je hield het vuur brandend.We voelden als team de waardering en het vertrouwen van jouw kant. Dat geeft vleugels. En je hakte op de juiste momenten ook de juiste knopen door als dat voor ons net wat moeilijker was.”
Namens het sociaal-cultureel werk en de amateurkunstensector: Dank u wel, Herman!
